مجموعه ی شعر چشمه ای در کرانه ی دریا

                                                 دیباچه

سپاس و ستایش خدا را سِزَد                             که بر بنده بخشیده جان و خِرَد
از او خواسته طاعت و بندگی                              که در بنده بودن بوَد زندگی
به موران هم او داده درک و شُعور                        که خود را ز هر بیم سازند دور
به زنبور داده است شیرین عمل                          که از شیره‌ی گُل بسازد عسل
سِزَد تا که هر بنده آرَد نماز                                 به درگاه این ایزد بی‌نیاز
که ارض و سپهرش ستایشگر است                     چو تُندر خُروشد به شُکر اندر است
دهد ذرّه را شور و شوق حیات                             ز ذاتش همه بندگانند مات
هنر داد و دین بنده را با خِرَد                                که هر جا که شاید به کار آوَرَد
به من داده یک ذرّه از شاعری                             که از حق نمایم ستایشگری
سخن گفتن از حق به هر جا رواست                     هر آن گفته کز حق نگوید خطاست
به احمد چنین گفته حیّ کریم                             بِده مژده بر بندگان فهیم
سخن هر که گوید ز هر چه بگیر                           اگر نیک باشد همان را پذیر
به گوینده مَنگر به گفته نگر                                 پیامش چه باشد چه دارد خبر؟
اگر گفته‌ام نارسا یا نکوست                                ز کوزه تَراوَد هر آن‌چه در اوست
ندانم چه مطلوب طبع شماست                           نظر هر چه دارید آنَم سزاست
ز یزدان دهد شیروانی پیام                                  که حق‌باوران راست خَیرُالکَلام

نصرت‌الله شیروانی مقدم

15 اردیبهشت 1404