درآمدی بر عدالت اجتماعی در نهج البلاغه

عدالت مهم ترین و اساسى ترین خواسته تمامى انسان ها در طول تاری خ بوده است؛ حتى
کسانى که خود در عمل بدان پای بند نبوده، اما دوست داشته اند مردم با ایشان رفتار عادلانه داشته
باشند. اهمیت عدالت به حدى است که خداوند متعال آن را به عنوان ی کى از اصلى ترین اهداف
لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَقُومَ « : رسالت انبیا دانسته و مى فرمای د
ما رسولان خود را با د لایل روشن فرستادیم و با آنها کتاب و م یزان نازل کردی م ؛» النَّاسُ بِالْقِسْطِ
تا مردم قیام به عدالت کنند )حدید: 25 (. ازآنجاکه تحقق عدالت فردى در گرو عدالت اجتماعى
است، عدالت اجتماعى از جایگاه ویژه و خاصى برخوردار مى باشد.
به مفهوم احقاق حقوق افراد، سامان دهى منطقى میزان بهره » عدالت اجتماعى « تحقق
مندى و دسترسى افراد از امکانات جامعه و جلوگیرى از هرگونه نادیده گرفتن و زیرپا گذاردن
حقوق فردى و اجتماعى اعضاى جامعه، تنها راه تضمین زندگى آرام، رو به پیشرفت، موفق و
آرمانى براى افر اد است. به هر میزان که جامعه از عدالت بى بهره، و از بیدادگرى و بى عدالتى
رنجورتر باشد، جلوه هاى غیرانسانى و زجرآور تزاحم منفعت ها و تقابل خواسته ها و نی ز فزون
خواهى هاى ظالمانه و چپاول و تاراج خودخواهانه اموال و امکانات جامعه توسط گروهى اندک
آن هم به قیمت بدبختى و استضعاف عده کثی رى از اعضاى جامعه، آن جامعه را فراخواهد گرفت
و در نتیجه، اجتماع در عذاب اختلافات طبقاتى و تکاثرهاى قومى و قبی له اى و تفاخرهاى
متکبرانه گروهى و نی ز رنج فقر و بیچارگى و استثمار و پای ما ل شدن حقوق دیگران، گرفتار
خواهد شد.